Κατά τον δαίμονα εαυτού…

«Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού», ουσιαστικά σημαίνει

«πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδησή μου θεωρεί σωστό»

Η αρχαία ρήση που είναι γραμμένη στον τάφο του Jim Morrison, αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο του δικαιώματος του καθένα από μας να εκφράζεται και να πράττει ελεύθερα σε μια δημοκρατική κοινωνία, πόσο μάλλον στην χώρα που την γέννησε. Οι Rotting Christ, από το μακρινό 1988 που τα αδέλφια Τόλη μέσα στην τρέλα της εφηβείας ήθελαν να ταρακουνήσουν την συντηρητική Ελληνική κοινωνία, ονομάζοντας την μπάντα τους με ότι πιο ακραίο θα μπορούσαν να σκεφτούν, υποστηρίζουν την ελευθερία αυτήν μέχρι σήμερα.

Το Black Metal στην χώρα μας δεν είχε τις ακραίες συμπεριφορές της Νορβηγικής σκηνής. Στην Ελλάδα κανείς δεν έκαψε Εκκλησίες, ούτε προσπάθησε να μπει στην σφαίρα του έκνομου για αυτοπροβολή, όπως έκαναν οι μουσικοί της σκανδιναβικής σκηνής. Λίγο ο ήλιος, λίγο η θάλασσα και το ταμπεραμέντο μας ως λαός, ευτυχώς δεν ώθησαν τους έφηβους στα άκρα.
Αν και οι μεταλλάδες, την δεκαετία του 80’ κυρίως, ήταν δακτυλοδεικτούμενοι, μέσα στο πέρασμα των χρόνων αφομοιώθηκαν από την κοινωνία, παραμένοντας πάντα όμως μια κλειστή «συντεχνία» με δικούς της κώδικες συμπεριφοράς. Κώδικες που μερικές φορές έφταναν σε σημείο κομπλεξισμού, όσο και αν με στεναχωρεί που το λέω.

Λίγο η υστερία με τους «σατανιστές της Παλλήνης» το 93’, λίγο οι δίσκοι των Iron Maiden, ερέθιζαν τα φιλήσυχα και ενάρετα αυτάκια του βαθιά θρησκευόμενου Έλληνα προκαταβάλλοντας αρνητικά οποιονδήποτε άσχετο απέναντι στο Heavy Metal ιδίωμα. Πόσες φορές έχουμε ακούσει την φράση « ααα… αυτούς τους σατανιστές ακούς που τσιρίζουν… πώς τα ακούς αυτά?!?!?» Η ταμπέλα είχε μπει, το συμπέρασμα είχε βγει, βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι ακούσματα Cannibal Corpse και Helloween!!!

Τα χρόνια πέρασαν, η Ελλάδα έβγαλε και άλλες σημαντικές μπάντες. Η κοινωνία κατάλαβε πως δεν αποτελούμε «απειλή», για να φτάσουμε στο 2019, πέρσι, όπου ένα γελοίο δημοτικό συμβούλιο απαγόρευσε την συναυλία των Rotting Christ στην Πάτρα ενεργώντας ως υποχείριο του τοπικού κλήρου. Μετά τον σάλο που προκλήθηκε η συναυλία έγινε σε άλλο χώρο.

Είδαμε τους Rotting Christ στην Πάτρα | Τέταρτο

Η ατέρμονη συζήτηση για τα όρια της καλλιτεχνικής έκφρασης, που τις περισσότερες φορές προσκρούει σε τοίχο, δεν βγάζει σχεδόν ποτέ κάποιο συναινετικό αποτέλεσμα. Ειδικά όταν η ελευθερία αυτή αγγίζει ευαίσθητα και λεπτά θέματα όπως η θρησκεία. Η λύση λοιπόν ποια είναι? Να μην τα ακουμπάμε? Εύκολη λύση αλλά οπισθοδρομική. Το δύσκολο είναι να αποδεχτούμε και να σεβαστούμε την καλλιτεχνική δυνατότητα για ελεύθερη έκφραση. Γιατί αν αφήσουμε στο απυρόβλητο κάποιο θέμα, μετά με γεωμετρική πρόοδο θα έρθουν και άλλα, επειδή πάντα κάτι θα προσβάλλει κάποιον, πάντα κάποιον κάτι θα ενοχλεί.

Το ότι κάποιος διαφωνεί και κάνει ωμή κριτική σε κάτι, δεν σημαίνει πως κάνει σταυροφορία εναντίον του.  Όπως έχει τονίσει και ο Σάκης Τόλης «Ζώντας σε δημοκρατία, έχω την εντύπωση ότι, όλοι έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε κριτική στις θρησκείες, εάν το θέλουμε. Αυτό δε σημαίνει ότι, κάνουμε σταυροφορία υπέρ του Σατανά“.

 Οι προπηλακισμοί, τραμπουκισμοί, απαγορεύσεις θεατρικών παραστάσεων, συναυλιών και άλλων, καθόλα ειρηνικών εκδηλώσεων, στην χώρα μας από ομάδες φανατικών, είναι η άλλη πλευρά ίδιου νομίσματος του καψίματος εκκλησιών στην Νορβηγία από νεαρούς, που έβρισκαν στις πράξεις αυτές την ψευτοδιέξοδο στα σημαντικά προσωπικά τους προβλήματα . Της πλευράς του νομίσματος του άκρατου φανατισμού και μισαλλοδοξίας, συντηρητισμού και μνησικακίας για οτιδήποτε βγαίνει από τα όρια των δικών μας φραχτών που χτίσαμε  για να προστατέψουμε τον μικρόκοσμο της στενά περιορισμένης αντίληψης μας.

Τα βιντεοπαιχνίδια βίας που παίζουν τα παιδιά για ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, είναι πολύ πιο επικίνδυνα για τον ψυχισμό τους από το «The Number of the Beast» των Iron Maiden ή το «Non Serviam» των Rotting Christ. Χωρίς να παραβλέπουμε το γεγονός πως αμφότερα τα συγκροτήματα έχουν τιμήσει την Ελλάδα μέσα από τα τραγούδια τους. Οι στίχοι της νέας trap σκηνής που ακούνε παιδιά 11-15 ετών, βρίθουν μισογυνισμού «γαλλικών» και ναρκο-λαγνείας χωρίς να ενοχλεί κανέναν, απολαμβάνοντας γενικής αποδοχής από την κοινωνία.

Όπως είχε πει εύστοχα ο Glenn Tipton των Judas Priest μετά από την δίκη (στην οποία αθωώθηκαν) τo 1990, όπου κατηγορήθηκαν γιατί κάποιοι θεώρησαν υπεύθυνα τα τραγούδια τους για την αυτοκτονία και βαρύ τραυματισμό δυο παιδιών: «Ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα υπεύθυνος γι’ αυτούς τους θανάτους. Δεν μίλησα ούτε μια φορά με τους γονείς και δεν τους δείχνω καμιά κατανόηση. Εκείνοι είναι υπεύθυνοι για την ανατροφή των παιδιών τους. Όταν υπάρχει εξαρχής πρόβλημα και ακολουθεί μια τέτοια τραγωδία το βάρος πρέπει να πέφτει στο σπίτι και όχι στην μουσική. Ίσως ευθύνεται η κοινωνική δομή και ο τρόπος που τα παιδιά μεγαλώνουν. Δεν φταίει η μουσική. Σε έναν ελεύθερο κόσμο, με καλλιτεχνική ελευθερία, κάτι τέτοιο δεν πρέπει καν να περνάει από το μυαλό κανενός».

Η μουσική δεν καθορίζει συμπεριφορές, ούτε στρεβλώνει συνειδήσεις. Ο αλληλοσεβασμός και πάνω απ όλα η αποδοχή απόψεων, όσο και αν μας ενοχλούν, είναι και η ουσία της εξέλιξης του ανθρώπου. Εξέλιξη που είναι άμεσα συνυφασμένη με το πιο σημαντικό αγαθό, την παιδεία.

“Keep on rockin’ in the free world”

Ανάρτηση στην κατηγορία: Άρθρα