No Lives Matter

Όταν η καταπίεση προσπαθεί να δικαιολογηθεί με τη χρησιμότητά της…

Όποιος νομίζει πως η αστυνομική βια αφορά ένα κλειστό φαν κλαμπ “οπαδών” και δεν αγγίζει τον φιλήσυχο, ενάρετο πολίτη της διπλανής πόρτας πλανάται πλάνην οικτρά. Οι εισβολές πλέον στα πάρκα και στις γειτονιές, από δυνάμεις καταστολής που βρίζουν, προσβάλλουν και πλέον ξυλοκοπούν, όποιον τολμήσει να φέρει αντίρρηση για το οτιδήποτε, φέρνει στο φως το νέο δόγμα καταστολής και βίας από την κυβέρνηση.

Αν πέφτουμε κάθε φορά στην παγίδα να δικαιολογούμε την βία της αστυνομίας ανάλογα με το ποιόν του δαρμένου, σκάβουμε σιγά σιγά τον δικό μας λάκκο στον οποίον θα πέσουμε με γεωμετρική πρόοδο, καθώς θα έρθει η σειρά μας και δεν θα υπάρχει κανένας να αντιδράσει.

Ο αναθεματισμός όλων των αστυνομικών είναι το ίδιο λάθος με την δικαιολογία της άσκησης βίας εις το όνομα της τάξης. Η τακτική αξιολόγηση των ένστολων και η παραδειγματική τιμωρία όσων το παίζουν σερίφηδες είναι μονόδρομος για να μην ζούμε καταστάσεις όπως στην Νέα Σμύρνη.

Κάπου έχουν δίκιο οι Κινέζοι πού λένε : ” όταν υπάρχουν πάρα πολλοί αστυνομικοί, δεν μπορεί να υπάρχει ατομική ελευθερία, όταν υπάρχουν πάρα πολλοί δικηγόροι, δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη, και όταν υπάρχουν πάρα πολλοί στρατιώτες, δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη.”

Σε αυτό το σημείο δεν μπορούμε να μην θυμηθούμε τραγούδια που αναφέρονται στην αστυνομική βία.

Ανάρτηση στην κατηγορία: Άρθρα