Signature Guitars – Part 2

Συνεχίζοντας το αφιέρωμά μας για τις signature κιθάρες και τους guitar heroes αυτών και μετά το Part 1, ας δούμε μερικές ακόμη όμορφες κυρίες…

ΠΡΟΣΟΧΗ! Θα ακολουθήσει και 3ο μέρος. Η σειρά των οργάνων και οι καλλιτέχνες δεν αναφέρονται με κάποια κριτήρια.

Fender Ritchie Blackmore TributeStrat

Fender Custom Shop Ritchie Blackmore Tribute Stratocaster - Maple Fingerboard - Black - Tundra Music INC Vintage Guitars Store & More Toronto

Ο Ritchie Blackmore είναι ένας από τους guitar heroes και ιδρυτικό μέλος των Deep Purple και των Rainbow. Στο συγκρότημα που απλώνει τώρα ο Ritchie νότες είναι οι Blackmore’s Night, ένα μουσικό σχήμα που βασίζεται στην μεσαιωνική μουσική. Ο Blackmore γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1945 στο Weston-super-Mare του Βόρειου Somerset. Ο πατέρας του στην ηλικία των 11 χρονών, του χάρισε την πρώτη του κιθάρα, υπό τον όρο να μάθει να παίζει κάνοντας μαθήματα κλασικής, για ένα χρόνο. Σταμάτησε το σχολείο στα 15 του και ξεκίνησε να δουλεύει σαν μηχανικός ασυρμάτων στο αεροδρόμιο του Χίθροου, στο Λονδίνο ενώ παράλληλα έκανε μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας με τον Jim Sullivan.

Ritchie Blackmore - 10 Superb Guitar Solos - YouTube

Πρώτο του συγκρότημα, το 1960, οι The Dominators και ακολούθησαν οι Jaywalkers, οι Screaming Lord Sutch’s Savages, οι The Outlaws, οι Heinz & The Wild Boys κ.α. Το 1965 μετακομίζει μόνιμα στο Αμβούργο και μετά έρχονται οι Three Musketeers, οι Crusaders, οι The Trip και οι Roman Empire. Πολλά συγκροτήματα, πολλές μετακινήσεις! Ίσως αυτό να οφειλόταν στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.

Όλο αυτό το διάστημα ο Blackmore έπαιζε με μία κόκκινη Gibson ES355.

Στα τέλη του 1967, δημιούργησε το συγκρότημα Mandrake Root αλλά δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τον μετέπειτα μάνατζερ των Deep Purple, Tony Edwards, για να επιστρέψει στην Αγγλία και να ενταχθεί στο νέο συγκρότημα που αυτός θα δημιουργούσε. Αρχικά, το συγκρότημα ονομάστηκε Roundabout, με τους Chris Curtis στα φωνητικά, Dave Curtis στο μπάσο, Jon Lord στα πλήκτρα και Bobbie Clarke στα τύμπανα. Λίγο αργότερα, άλλαξαν το όνομα τους σε Deep Purple ενώ άλλαξαν και τραγουδιστή, μπασίστα και ντράμερ, με τους Rod Evans, Nick Simber και Ian Paice, αντίστοιχα. Από τότε πέρασαν πολλά μέλη, μέσα σε αυτούς και οι μεγάλοι Ian Gillan, Roger Glover, David Coverdale και Glenn Hughes.

Τον Απρίλιο του 1975, ο Ritchie Blackmore έδωσε την τελευταία του συναυλία με τους Deep Purple, από τους οποίους αποχώρησε λόγω της αυξανόμενης απογοήτευσης του από τα jazz/funk στοιχεία που είχαν υιοθετηθεί στον σκληρό ήχο του συγκροτήματος. To 1977 δημιουργεί τους δικούς του Ritchie Blackmore’s Rainbow, μετέπειτα σκέτο Rainbow. Στα φωνητικά, προσέλαβε τον πρώην τραγουδιστή των Elf και μετέπειτα των Black Sabbath, τον τεράστιο κοντό, Ronnie James Dio.

5 songs guitarists need to hear by… Ritchie Blackmore (that aren't Smoke On The Water) | MusicRadar

Κλασσικά και εδώ πολλές αλλαγές στην σύνθεση του συγκροτήματος ανάμεσα στους πολλούς και οι Graham Bonnet, John Lee Turner, Cozy Powell, Don Airey.

Τον Απρίλιο του 1984, ο Blackmore αποφάσισε να ενώσει ξανά τις δυνάμεις του με την κλασική σύνθεση των Deep Purple, η οποία περιελάμβανε τους Ian Gillan, Roger Glover, Jon Lord και Ian Paice. Μαζί, κυκλοφόρησαν το “Perfect Strangers” στα τέλη του 1984 και τον Ιανουάριο του 1987 το “The House of Blue Light“. Οι συνεχείς διαφωνίες του Gillan με τον Blackmore οδήγησαν στην αποχώρηση του πρώτου από το συγκρότημα, το 1989.

Τον Ian Gillan αντικατέστησε ο John Lee Turner, με τον οποίο οι Deep Purple ηχογράφησαν το αμφιλεγόμενο “Slaves and Masters” το 1990. Το 1992, ο Gillan επέστρεψε στο συγκρότημα, για να ηχογραφήσουν το “The Battle Rages On“. Παρ’ όλα αυτά, ο Blackmore ήταν δυσαρεστημένος από τη συνεργασία του με τον Ian Gillan και αποχώρησε από τους Deep Purple στα μέσα της περιοδείας για την προώθηση του τελευταίου δίσκου τους, το Νοέμβριο του 1993!

Ritchie Blackmore's Rainbow Stream New Track, Album Due In April

Το 1994, ο Blackmore ξαναδημιούργησε τους Rainbow, με νέα μέλη αυτή τη φορά τον τραγουδιστή Doogie White, τον μπασίστα Greg Smith, τον κιμπορντίστα Paul Morris και τον ντράμερ John O’Reily. Με τη νέα αυτή σύνθεση, ηχογράφησαν το καταπληκτικό στούντιο άλμπουμ “Stranger In Us All” και μετά την περιοδεία για την προώθηση του, ο Blackmore αποφάσισε να διαλύσει το συγκρότημα για να ξεκινήσει το νέο του πρότζεκτ με τη σύζυγο του, Candice Night, η οποία χάρισε και την αιθέρια φωνή της, κάνοντας back vocals στο τραγούδι Ariel του τελευταίου δίσκου των Rainbow.

Οι Blackmore’s Night είναι ένα συγκρότημα που σχημάτισε ο Ritchie Blackmore με την σύζυγό του Candice Night. Η μουσική είναι επηρεασμένη από την μεσαιωνική εποχή χρησιμοποιώντας πολλά παραδοσιακά όργανα.

Perfect Sound Forever: Ritchie Blackmore

Ο Blackmore δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας. Πάντα είχε θέματα με τις συνεργασίες και τις προτεραιότητες στα συγκροτήματα που συμμετείχε. Φαίνεται λοιπόν ότι βρήκε το δικό του λιμάνι στους Blackmore’s Night και άραξε. Όλοι βέβαια μέσα μας πάντα ελπίζαμε σε μία επανένωση είτε των Deep Purple, είτε των Rainbow, αν και βέβαια λείπουν πλέον από κοντά μας ο Jon Lord και ο Ronnie James Dio.

Ritchie Blackmore. Guitar God. | Classic guitar, Deep purple, Rock and roll

Ο οίκος Fender προς τιμή του Ritchie Blackmore κατασκεύασε την Ritchie Blackmore Tribute Stratocaster. Με περιορισμένη παραγωγή μόνο για το έτος 2013, η κιθάρα είναι ένα προσεκτικά κατασκευασμένο αντίγραφο της μαύρης Fender Stratocaster που έπαιζε ο Blackmore με τους Deep Purple στις αρχές της δεκαετίας του ’70, συμπεριλαμβανομένης της ηχογράφησης του Machine Head και του “Smoke on the Water”. Μία κλασσική μαύρη stratocaster με ένα φθαρμένο φινίρισμα φτιαγμένη από σφένδαμο, με μαγνήτες ’69 Stratocaster από τον Abigail Ybarra, τριπλό επιλογέα και ένα vintage τρέμολο.

Gibson Gary Moore Les Paul

Gibson Gary Moore Les Paul Standard (Lemon Burst)

Ο Gary Moore γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1952 στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας. Από την ιρλανδική μπάντα Skid Row των 70’s (προσοχή, απλή συνωνυμία) και τους Thin Lizzy, μέχρι την σόλο καριέρα του, ο Robert William Gary Moore παρήγαγε μαγικούς ήχους με μία Gibson Les Paul. Με την κιθάρα αυτή έπαιξε τα πιο ωραία blues – rock σόλο πάνω στην σκηνή και μέσα στα στούντιο από τα μέσα τις δεκαετίας του ’70 μέχρι τον πρόωρο θάνατό του στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 (πέθανε στον ύπνο του, ενώ βρισκόταν στην Ισπανία). Μία από τις πρώτες του Les Paul μία “’59 Burst”, αρχικά ανήκε στον κιθαρίστα των Fleetwood Mac, Peter Green.

Η Gibson κατασκεύαζε την “Gary Moore Signature Les Paul” από το 2000 έως το 2001. Φτιαγμένη από σφένδαμνο και με ένα ωραίο λεμονί φινίρισμα στο κύριο σώμα με Gibson BurstBucker μαγνήτες και την υπογραφή του καλλιτέχνη το επάνω μέρος.

Την εποχή της κυκλοφορίας, των signature αυτών μοντέλων, η τιμή κυμαινόταν στα 1300 $. Έκτοτε αυτές έχουν γίνει συλλεκτικές και έχουν πουληθεί για πάνω από 3000 $. Το συγκεκριμένο μοντέλο Gibson Gary Moore Les Paul Standard επανεκδόθηκε το 2013, με κάποιες μικρές αλλαγές.

Gary Moore, 1952-2011 | carsten knoch: essays + ideas

 

Mark Knopfler Fender Stratocaster

7 - Fender Stratocaster Mark Knopfler Signature - DireStraits

Ο Βρετανός Mark Freuder Knopfler, γεννημένος στις 12 Αυγούστου 1949 ήταν ο κύριος κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός των Dire Straits μέχρι και την διάλυση τους το 1995, τους οποίους συν-ίδρυσε με τον μικρότερο αδερφό του, David Knopfler, το 1977. Γεννήθηκε στη Γλασκόβη, αλλά μεγάλωσε κοντά στο Newcastle της Αγγλίας. Μετά τους Dire Straits έβγαλε εννέα σόλο άλμπουμ και μουσική για εννέα ταινίες. Εκτός από τη δουλειά του με τους Dire Straits, ο Knopfler, ως σόλο καλλιτέχνης, ηχογράφησε και έπαιξε με πολλούς εξέχοντες μουσικούς, όπως οι BB King, Chet Atkins, Chris Botti, John Anderson, the Chiefains, Eric Clapton, Bob Dylan, Elton John, Bryan Ferry, George Jones, Phil Lynott, Donal Lunny, Van Morrison, Steely Dan, Sting, Emmylou Harris, James Taylor και Sonny Landreth. Έχει γράψει τραγούδια για τους Tina Turner, Bob Dylan και Randy Newman. Ο Knopfler κατατάχθηκε 27ος στη λίστα των 100 μεγαλύτερων κιθαριστών όλων των εποχών του Rolling Stone.

Σε μία συνέντευξη του ο Mark Knopfler στο Guitar World πριν από χρόνια αναφέρει: Το “Sultans of Swing” γράφτηκε αρχικά σε μια National Steel κιθάρα (ναι είναι αυτή η κιθάρα που έχει στο εξώφυλλο το Brother In Arms) και μου ακουγόταν βαρετό. Μόλις όμως αγόρασα την πρώτη μου Strat το 1977, το όλο πράγμα άλλαξε, αν και οι στίχοι παρέμειναν οι ίδιοι. Το κομμάτι ζωντάνεψε μόλις το έπαιξα με την Strat του ’61. Αυτή η κιθάρα παρέμεινε η κύρια κιθάρα μου για πολλά χρόνια και ήταν η αποκλειστική μου κιθάρα στην ηχογράφηση του πρώτου μας άλμπουμ. Ο frontman των Dire Straits προσθέτει επίσης πως η Strat τον οδήγησε στο ιδιαίτερο παίξιμο με τα δάχτυλα (χωρίς πένα δηλαδή).

Και συνεχίζοντας λέει και συμβουλεύει τους νέους οργανοπαίκτες: “Εάν αισθάνεστε ότι δεν παίρνετε αρκετά από ένα τραγούδι, αλλάξτε το όργανο – μεταβείτε από ένα ακουστικό σε ένα ηλεκτρικό ή το αντίστροφο, ή οτιδήποτε άλλο κατεβάσει το μυαλό σας. Κάντε κάτι για να το ξαναγεννήσετε! Όσο για το σόλο, ήταν λίγο πολύ αυτό που έπαιζα κάθε βράδυ. Ήταν απλά ο συνδυασμός ενός ενισχυτή Fender Twin και μίας Strat, με τον διακόπτης επιλογής στην μεσαία θέση. Αυτό έδωσε στο τραγούδι αυτόν τον γλυκό αλλά και συγχρόνως καθαρό ήχο.

Mark Knopfler 1962 Red Fender Strat - DireStraits

 

Fender David Gilmour Stratocaster

Fender Custom Shop David Gilmour Signature Stratocaster NOS #R100295 at Gear4music

Ο David Jon Gilmour, γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1946 στο Cambridge της Αγγλίας και έγινε γνωστός ως κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός των Pink Floyd.

Ο πατέρας του, Douglas Gilmour, ήταν λέκτορας στη ζωολογία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και η μητέρα του, Sylvia, ήταν δασκάλα και σκηνοθέτης. Ο Gilmour και τα αδέλφια του από μικρή ηλικία άρχισαν να ασχολούνται με την μουσική. Ο μικρότερος αδερφός του, Peter είχε ξεκινήσει να παίζει κιθάρα νωρίτερα από αυτόν. Ο Gilmour φοίτησε στο The Perse School on Hills Road του Cambridge, για το οποίο δεν είχε και τις καλύτερες εντυπώσεις, αλλά εκεί συνάντησε τον μελλοντικό κιθαρίστα και τραγουδιστή των Pink Floyd Syd Barrett και τον μπασίστα και τραγουδιστή Roger Waters.

Στην ηλικία των 13, ένας γείτονας του έκανε δώρο την πρώτη του κιθάρα, μία Tatay, και ο Gilmour άρχισε να μαθαίνει χρησιμοποιώντας ένα βιβλίο και ένα σετ δίσκων του Pete Seeger (όπως τα μαθήματα μέσω Youtube ένα πράμα).

Ο Gilmour και ο Barrett, όντας συμφοιτητές, περνούσαν τα μεσημεριανά τους μαζί, κάνοντας εξάσκηση στην κιθάρα. Ο Gilmour αφού άφησε την προηγούμενη του μπάντα Jokers Wild, που ήταν μέλος της από το 1962, μπήκε στους Pink Floyd το 1968, όταν του ζητήθηκε να αντικαταστήσει τον πρώην front man και κιθαρίστα Syd Barrett.

Παραπάνω από άξιος αντικαταστάτης του Syd μαζί με τον Roger Waters έγραψαν πολλά κλασσικά κομμάτια όπως τα “Shine On You Crazy Diamond”, “Wish You Were Here”, “Time”, “Comfortably Numb “, ” Run Like Hell “. O Gilmour το 1984, μόνος πλέον μετά την αποχώρηση του Waters, ανέλαβε τους Pink Floyd και ως ηγέτης τους, κυκλοφόρησαν τρία ακόμη άλμπουμ, το A Momentary Lapse of Reason (1987), το The Division Bell (1994) και το The Endless River (2014)

Ως σόλο καλλιτέχνης, ο David Gilmour κυκλοφόρησε 4 στούντιο άλμπουμ: David Gilmour (1978), About Face (1984), On a Island (2006), Rattle that Lock (2015) και 2 live.

Pink Floyd's David Gilmour on Selling 120 Guitars for Charity - Rolling  Stone

Λέγεται πως ο David Gilmour με μία Fender Stratocaster “Black Strat”, σε μαύρο φυσικά χρώμα, από σφενδάμνο, έπαιξε για πρώτη φορά ζωντανά στο Φεστιβάλ Bath τον Ιούνιο του 1970 και έγινε αμέσως η βασική κιθάρα και ο ακρογωνιαίος λίθος του αιθέριου, ψυχεδελικού ήχου των Floyd. Με αυτήν έπαιξε και στα The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975 ), Animals (1977), The Wall (1979) και (2015) Endless River.

Με τα χρόνια, η Black Strat υπέστη πολλές αλλαγές και τροποποιήσεις, καθώς ο Gilmour και ο τεχνικός του, Phil Taylor, πειραματίζονταν με το λαιμό, τα υλικά και τα ηλεκτρονικά της. Οι πειραματισμοί ήταν τόσοι που ο τελευταίος τελικά έγραψε ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο “Pink Floyd: The Black Strat – A History of David Gilmour’s Black Fender Strat”.

Πειραματισμοί με τα knobs και τους μαγνήτες, τοποθέτηση επτά διαφορετικών λαιμών, αλλαγές σε μέρη, και φτάνοντας στο καλοκαίρι του 1974, η κιθάρα αποκτά ένα μαύρο pickguard 11 οπών, λαμβάνοντας μία πιο σκοτεινή διάσταση.

Η τρέχουσα έκδοση του Custom Shop της Fender για την Black Strat περιλαμβάνει επανέκδοση της Fender 1983 ’57  με λαιμό σε  σχήμα “C”,  ένα μικρότερο βραχίονα Vibrato με διαστάσεις 4,25 “, έναν επιλογέα 5 θέσεων που αντικατέστησε το αρχικό 3-way του 1985 και το αυθεντικό tremolo της Fender το οποίο επανατοποθετήθηκε το 1997. Αντικατέστησε επίσης τα αρχικά κλειδιά με κλειδιά Kluson

Στο κομμάτι των ηλεκτρονικών, η κιθάρα αρχικά διέθετε Gibson PAF μαγνήτες που το 1976 αντικαταστάθηκαν από DiMarzio FS-1. Αυτοί  με τη σειρά τους αντικαταστάθηκαν από Seymour Duncan SSL-1 στα τέλη του 1979.

Epiphone Joe Bonamassa Black Beauty

Αποτέλεσμα εικόνας για Epiphone Joe Bonamassa Black Beauty

Ο Αμερικάνος blues rock κιθαρίστας και τραγουδιστής Joe Bonamassa, γεννημένος στις 8 Μαΐου 1977 στην Utica της Νέας Υόρκης, άρχισε να παίζει κιθάρα μετά από προτροπή του πατέρα του, στην ηλικία των τεσσάρων ετών, ο οποίος ήταν οπαδός της blues rock μουσικής και τον μεγάλωσε με δίσκους του Eric Clapton και του Jeff Beck. Σε ηλικία 11 ετών ο Joe είχε δάσκαλο τον Danny Gatton Αμερικάνο θρύλο της κιθάρας. Όταν ήταν 12 ετών, είχε φτιάξει ήδη το δικό του συγκρότημα τους “Smokin ‘Joe Bonamassa”, το οποίο βέβαια λόγω σχολικών υποχρεώσεων “λειτουργούσε” μόνο σαββατοκύριακα.

Ο Bonamassa τότε έπαιζε με μία κατακόκκινη 1972 Fender Stratocaster που ονόμαζε «Rosie», την οποία του είχε αγοράσει ο πατέρας του. Όταν ήταν 12 ετών, ο Bonamassa άνοιξε για τον B.B. King!

Τα τελευταία 13 χρόνια ο Bonamassa έχει βγάλει 15 σόλο άλμπουμ μέσω της ανεξάρτητης δισκογραφικής του J&R Adventures, εκ των οποίων τα 11 έχουν φτάσει στο νούμερο 1 στα charts του Billboard Blues. Έχει παίξει μαζί με καλλιτέχνες όπως οι Eric Clapton, Blondie Chaplin, Foreigner, Buddy Guy, Steve Winwood και Derek Trucks μεταξύ άλλων. Τα κυριότερα σημεία της καριέρας του περιλαμβάνουν παραστάσεις στο Royal Albert Hall και υποψηφιότητα για το βραβείο Grammy το 2013.

Εκτός από τη μουσική του καριέρα, ο Joe Bonamassa διευθύνει έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ονομάζεται Keeping the Blues Alive Foundation, του οποίου η αποστολή είναι η περαιτέρω μουσική εκπαίδευση χρηματοδοτώντας υποτροφίες και παροχή πόρων μουσικής εκπαίδευσης σε σχολεία που έχουν ανάγκη.

Ο Joe Bonamassa έχει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές vintage κιθάρων στον κόσμο, και συνεχώς ψάχνει για σπάνια όργανα για να προσθέσει στο διάσημο μουσείο του “Nerdville”. Η πρωτότυπη όμως Gibson Les Paul Custom του 1958 σε μαύρο χρώμα, γνωστή ως “Black Beauty”, είναι μία από τις αγαπημένες του και από τις πιο πολυπόθητες ηλεκτρικές κιθάρες που έχουν κατασκευαστεί ποτέ.

Ο Joe Bonamassa και οι τεχνικοί της Epiphone συνεργάστηκαν για δύο ολόκληρα χρόνια στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στο Nashville για να δημιουργήσουν αυτήν την κιθάρα με τον μαγικό ήχο. Με προφίλ λαιμού δεκαετίας του ’50 και ένα πανάλαφρο σώμα από μαόνι, vintage αισθητικής μαγνήτες ProBucker της Epiphone, πυκνωτές Orange Drop και ποτενσιόμετρα CTS συνθέτουν μία καθαρά old school κιθάρα με κορυφαία όμως απόδοση και ισχυρό ήχο. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Epiphone Joe Bonamassa Black Beauty

Gibson Les Paul Slash Standard AA

2010 Gibson USA Slash Appetite For Destruction Les Paul

Ο Saul Hudson, κατά κόσμον Slash (γεννημένος στις 23 Ιουλίου 1965, στο Stoke της Αγγλία, ο κύριος κιθαρίστας των Guns N ‘Roses, με τους οποίους μεγαλούργησε από το 1985 έως και το 1996, και επανήλθε το 2016. Ενδιάμεσα δημιούργησε τους Slash’s Snakepit και συνίδρυσε τους Velvet Revolver με τους Duff McKagan και Matt Sorum από τους Guns. Το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του, Slash, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2010. Έχει επίσης κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ με τους Myles Kennedy and the Conspirators: Myles Kennedy (φωνητικά / κιθάρα), Frank Sidoris (ρυθμική κιθάρα), Todd Kerns (μπάσο), και Brent Fitz (ντραμς). Το πρώτο του όμως συγκρότημα ήταν οι Tidus Sloan  πίσω στο 1981. Το 1983, δημιούργησε τους Road Crew, με τον παιδικό του φίλο Steven Adler (επίσης μετά στους GNR). Στο άλμπουμ του με τίτλο “Slash” έχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες όπως οι Ozzy Osbourne, Fergie (Black Eyed Peas), Myles Kennedy (Alter Bridge), Kid Rock και Ian Astbury (The Cult).

Τον Αύγουστο του 2009, το Time Magazine τον κατατάσσει # 2 στη λίστα με τους 10 καλύτερους κιθαρίστες (ηλεκτρικής κιθάρας) όλων των εποχών.

Ο πρώτος signature ενισχυτής που έβγαλε ποτέ η Marshall ήταν αυτός του Slash. Ο Marshall Slash JCM 2555SL κυκλοφόρησε το 1996, κατασκευάστηκε με τις προδιαγραφές του αυθεντικού ενισχυτή Marshall Silver Jubilee 2555 που είχε ο Slash το 1987. Κατασκευάστηκαν συνολικά, 3000 από αυτούς αλλά η παραγωγή πλέον έχει σταματήσει. Αποτέλεσμα εικόνας για Marshall Slash JCM 2555SL

Η Gibson δημιούργησε τρεις διαφορετικές εκδόσεις της Slash Appetite for Destruction Les Paul το 2010. Οι πιο ακριβές είναι παλαιωμένες και υπογεγραμμένες από τον Slash, και σε περιορισμένα κομμάτια. Έχει λαιμό (με προφίλ 50’s σε σχήμα C) και σώμα από μαόνι, μαγνήτες (ακάλυπτους) και φυσικά signature SlashBucker. Το πιο ενδιαφέρον από όλα όμως είναι ότι η κιθάρα που χρησιμοποίησε ο Slash στις ηχογραφήσεις του Appetite δεν ήταν Gibson Les Paul. Ήταν μία κιθάρα που έκανε παραγγελία για να μοιάζει με την Gibson Les Paul του 1959!

Αποτέλεσμα εικόνας για Gibson Les Paul Slash Standard AA

Fender Yngwie Malmsteen MN VW

Αποτέλεσμα εικόνας για Fender Yngwie Malmsteen MN VW

Ο Yngwie Johann Malmsteen, το πλήρες όνομα του είναι Lars Johan Yngve Lannerbäck, γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1963 στην Σουηδία. Βιρτουόζος κιθαρίστας με πολλά νεοκλασικά στοιχεία στο παίξιμο του βρήκε ευρεία αναγνώριση κατά τη δεκαετία του 1980 όσον αφορά την τεχνική του, την ταχύτητα, την σύνθεση και την σύντηξη στοιχείων της κλασικής μουσικής με το Heavy Metal.

Γεννημένος σε μια μουσική οικογένεια στη Στοκχόλμη, ο Yngwie ήταν το μικρότερο παιδί αυτής. Σε νεαρή ηλικία κιόλας άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τη μουσική. Μόλις στις 18 Σεπτεμβρίου 1970, όταν σε ηλικία των επτά είδε στην τηλεόραση την ανακοίνωση του θανάτου του Jimi Hendrix, η κιθάρα του έγινε εμμονή. Μάλιστα στο επίσημο site του έχει την φράση: “Την ημέρα που πέθανε ο Jimi Hendrix, γεννήθηκε ο κιθαρίστας Yngwie”.

Ο Malmsteen αναφέρει τον Niccolo Paganini ως την μεγαλύτερη κλασσική του επιρροή. Τον βιρτουόζο του βιολιού τον άκουσε για πρώτη φορά όταν ήταν έφηβος. Φημολογείται ότι ο Yngwie πιστεύει πως είναι η μετενσάρκωση του ιδιοσυγκρασιακού, συχνά επικριθέντος και ευρέως παρεξηγημένου βιολιστή από τη Γένοβα. Μέσα από την βαθιά μελέτη των κομματιών του Paganini ο Malmsteen ανέπτυξε μια τεράστια τεχνική ευχέρεια. Ο Malmsteen προσθέτει επίσης στις επιρροές του τους Jimi Hendrix, Genesis, Uli Jon Roth και Deep Purple και ειδικότερα τον Ritchie Blackmore που τον έχει, όπως έχει πει, σαν πρότυπο.

Στα τέλη του 1982, ο Malmsteen πήγε στις ΗΠΑ όπου είχε ένα σύντομο πέρασμα από τους Steeler και τους Alcatrazz από τους οποίους έφυγε το 1984, αντικαταστάθηκε από τον Steve Vai και ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του.

Κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ “Rising Force” που έφτασε το # 60 στο Billboard και προτάθηκε για Grammy το 1984 στην κατηγορία Best Rock Instrumental. Ακολούθησε το “Marching Out” (1985). Ο Jeff Scott Soto ήταν ο τραγουδιστής και στα δύο πρώτα άλμπουμ.

Το τρίτο άλμπουμ του, Trilogy, κυκλοφόρησε το 1986. Το 1987, ο πρώην τραγουδιστής των Rainbow Joe Lynn Turner εντάχθηκε στο συγκρότημά. Εκείνη τη χρονιά, ο Malmsteen είχε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, όταν η Jaguar του έπεσε πάνω σε ένα δέντρο και έπεσε σε κώμα για μια εβδομάδα. Αναφέρθηκε νευρική ζημιά στο δεξί του χέρι.

Το καλοκαίρι του 1988, βγαίνοντας πιο δυνατός από όλο αυτό αφού έχασε και την μητέρα του την ίδια περίοδο με το ατύχημα, κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ του, Odyssey. Το Odyssey θα ήταν το μεγαλύτερο και πιο επιτυχημένο άλμπουμ του, κυρίως λόγω του πρώτου του single “Heaven Tonight”. Οι συναυλίες στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το Odyssey ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν το 1989 ως το πέμπτο άλμπουμ του Trial By Fire: Live in Leningrad. Η συναυλία στο Λένινγκραντ ήταν η μεγαλύτερη που έγινε ποτέ από έναν δυτικό καλλιτέχνη στη Σοβιετική Ένωση και οι πωλήσεις δίσκων του Malmsteen στη Ρωσία ανήλθαν σε 27 εκατομμύρια.

Στα τέλη του 1988, κυκλοφόρησε η σειρά των signature μοντέλων της Fender Stratocaster του, καθιστώντας τον τον δεύτερο καλλιτέχνη, μετά τον Eric Clapton.

Έχει μία ιδιαίτερη, scalloped όπως ονομάζεται, ταστιέρα, δηλαδή τα τάστα είναι σκαμμένα δημιουργώντας κοιλότητες. Θέλει να τη συνηθίσεις, αλλά μπορείς να παίξεις καλύτερα με το vibrato σου. Ο Malmsteen λέει χαρακτηριστικά, you grab the note by the balls!

Αν και οι μαγνήτες της, Seymour Duncan YJM, είναι μονοί ο ήχος τους είναι πολύ δυνατός επειδή έχουν αντίσταση 25.7 DCR . Είναι πολύ κομπρεσαρισμένος και ακόμα και ο καθαρός δεν είναι καθαρός με τόσο γκάζι που έχουν. Ιδιαίτερος και χαρακτηριστικός ήχος στην κιθάρα πράγμα το οποίο το περιορίζει σαν όργανο. Ιδανική για fans του Malmsteen όμως.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Σουηδός κυκλοφόρησε τα άλμπουμ Eclipse (1990), The Yngwie Malmsteen Collection (1991), Fire and Ice (1992) και The Seventh Sign (1994). Από εκεί και μετά το στυλ και η πολυπλοκότητα στο παίξιμό του άρχισε ίσως να κουράζει και η πορεία προς την κορυφή άρχισε να κινείται προς αντίθετη κατεύθυνση.

Αποτέλεσμα εικόνας για Yngwie Malmsteen

 

Ανάρτηση στην κατηγορία: Άρθρα