Soen – Imperial – Review

Ένα υπέροχο εξώφυλλο με ένα μαύρο mamba στο νέο άλμπουμ των Soen και κάτι ωραίο σαν να φτιάχτηκε. Η προηγούμενη κυκλοφορία τους, Lotus (2019), ήταν από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς εκείνης και φυσικά η αναμονή του Imperial συνοδευόταν από τεράστιες προσδοκίες για το Imperial. Αυτό είναι το πέμπτο άλμπουμ της σουηδικής μπάντας που ιδρύθηκε από τον πρώην drummer των Opeth Martin Lopez και τον τραγουδιστή Joel Ekelöf.

Μπορεί να είναι εικόνα 4 άτομα, γένι και κείμενο

Οι Soen πάντα είχαν να πουν κάτι με την μουσική τους και άλλα τόσα με τους στίχους τους που ποτέ δεν ήταν αδιάφοροι. Ο ήχος τους, μία μίξη Opeth, Tool και Katatonia όσο πάει και αποκτάει τον δικό του χαρακτήρα. Πιο απλός αλλά και συγχρόνως πολυπλοκότερος σε σημεία έχει αρχίσει να κάθεται μέσα μας σαν μία μπάντα σχεδόν κλασική πλέον. Ξέρουμε τι θέλουμε να ακούσουμε και το απολαμβάνουμε, ανατριχιάζοντας πολλές φορές με τα όσα καινούργια στοιχεία προσπαθούν να μας προσφέρουν στην μουσική τους.

Βαρύ riff με δίκασες στα σκασίματα το “Lumerian” μας βάζει κατευθείαν στο κλίμα του δίσκου. Ο Ekelof ξετυλίγει το ταλέντο του, ειδικά στο ρεφρέν, το οποίο κυλάει έτσι ώστε να σου μείνει η μελωδία του στο κεφάλι σου. Αρκετά πιασάρικο τραγούδι θα λέγαμε και, παρ’ όλες τις μελωδικές γραμμές περίπου στο μέσο, σε τσιτώνει ακόμη περισσότερο με μια κραυγή του Ekelof που κορυφώνεται με κάποια progressive γυρίσματα. Αυτά με την σειρά τους σε επαναφέρουν στην κανονικότητα του συνδυασμού της μελωδίας με τον έντονο ρυθμό του riff για να σε συνοδέψει μέχρι το τέλος του.

Στο “Deceiver” το όχημα οδηγεί ο Martin Lopez ζωγραφίζοντας επάνω στα δέρματα με περισσή επιδεξιότητα. Ο ήχος πλέον είναι αναγνωρίσιμος από τις πρώτες νότες. Τα riffs ανάμεσα στα couple σε εκπλήσσουν ευχάριστα. Πολύ καλή κιθαριστική δουλεία με έξυπνες ιδέες, ειδικά στο μέσο του κομματιού. Τα φωνητικά και πάλι έχουν τον “εμπορικό” ρόλο. Είναι αυτά που θα σου μείνουν. Τα ήρεμα σημεία δείχνουν πως ο Gilmour κάνει παρέα τα βράδια στον Joel.

Και φτάνουμε σε ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Στο “Monarch” oι δίκασες πάνε και έρχονται, ο Joel εκεί που λες στα couple ότι έχει αγριέψει στην συνέχεια σου χαρίζει ένα από τα πιο όμορφα ρεφρέν που έχεις ακούσει τα τελευταία χρόνια. Και μετά έρχεται ένα υπέροχο σόλο. Στο bridge εύκολα μπορείς να ρίξεις και ένα δάκρυ από την κ…λα! Παρ’ όλη την δυναμική του το κομμάτι μιλά για τις προσδοκίες που έχουν οι άνδρες και πώς τα συναισθήματα θεωρούνται αδυναμία. Ένα τέτοιο τραγούδι αν θυμάμαι καλά είχαν γράψει και οι Opeth (Weakness – Damnation). Είναι το βαρύτερο τραγούδι που έχουν γράψει ποτέ ο Soen σύμφωνα με τον Lopez.

Συνεχίζουμε με το “Illusion” το οποίο κινείται στα μονοπάτια του “Lotus”. Μοιάζει θα έλεγαν πολλοί και θα το κατέκριναν. Όπως μοιάζουν όλες οι μπαλάντες των Scorpions θα έλεγα εγώ. Πανέμορφο, ταξιδιάρικο, καταθλιπτικό. Με ένα μαγικό σόλο και ένα δυστοπικό videoclip όπου ένας πατέρας με την κόρη του περιπλανιούνται σε έναν κατεστραμμένο κόσμο και προσπαθούν να επιβιώσουν.

Το “Antagonist” είναι το μεγαλύτερο τραγούδι με διάρκεια έξι λεπτά. Όντας το πρώτο single οι περισσότεροι καταλάβαμε τι μας περίμενε. Απίστευτα έξυπνες ιδέες στα φωνητικά και πρωτότυποι ρυθμοί. Συναυλιακό κομμάτι με πολύ δυνατό ρεφρέν. Ο Lopez είναι για μια ακόμη φορά φανταστικός στο παίξιμό του. Για να λέμε όμως και τα αρνητικά, είναι ίσως από τα πιο απεχθή videoclip που έχω δεi. Για την ακρίβεια το είδα μόνο μία φορά! Ο τύπος που μετατρέπεται σιγά σιγά από παρουσιαστή ειδήσεων σε διάβολο. Ναι αυτός φταίει.

Και εδώ έρχεται η πρώτη απόπειρα εισαγωγής νέων ιδεών. Το “Modesty” ξεκινά με ένα πιο χαλαρό ρυθμό από ότι μας έχουν συνηθίσει οι Soen. Ένα χαοτικό σόλο και φωνητικά αρκετά πιο ήρεμα από τα προηγούμενα κομμάτια, ίσως το Modesty να είναι και η μοναδική αδυναμία του δίσκου.

Ευτυχώς το “Dissident” μας ξαναβάζει στο παιχνίδι γρήγορα. Το κομμάτι διαθέτει πολλά πρωτότυπα στοιχεία, τόσο στα φωνητικά όσο και στα όργανα . Με πολλά progressive περάσματα από την μέση και μετά και ένα υπέροχο bridge μας προετοιμάζουν γι αυτό που έρχεται και δεν είναι άλλο από το “Fortune” και αγαπημένο κομμάτι του γράφοντα.

Πρωτόγνωρο για Soen, αργόσυρτο σε ρυθμούς Black Sabbath και μελωδίες σε γέφυρες και ρεφρέν κλεμμένες από τις σημειώσεις του David Gilmour και του Mikael Akerfeld. Ένας Ekelof που βγάζει όλες τις νότες που διαθέτει και μία Scorpions ατμόσφαιρα στα ουου και στα οο που σε μαγεύει… Δισολιές για κλείσιμο και είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Τελικά οι Soen είναι το ανερχόμενο σχήμα των τελευταίων χρόνων; Νομίζω πως πλέον έχει φύγει από αυτό το σημείο. Έχει περάσει στα πιο ελπιδοφόρα σχήματα που υπέγραψαν συμβόλαιο με την ιστορία της metal μουσικής. Έβγαλαν από επάνω τους ότι στάμπες τους κόλλησαν στα πρώτα τους βήματα και ανέπτυξαν το δικό τους trademark. Η μουσική τους είναι όσο progressive χρειάζεται για να δέσει απόλυτα με την φωνή του Joel Ekelof και η αμεσότητα στον ήχο τους σου προσφέρει πάντα στο τέλος μία ικανοποίηση.

Keep Dreaming…

 

Ανάρτηση στην κατηγορία: Άρθρα